خط خطی های شبانه

الهي ... اي مبرا از عوايق،اي مطيع برحقايق،اي مهربان بر خلايق..

اي محبوب من...بهترينم با توام !

الهي ...حضورت را بيش از بيش احساس كردم ُ چه لحظات زيبايي سپري شد ، آمدي مثل هميشه دل و قلبم را مطمئن و ارام نمودي...

بارالها ...واژه اي در سجده دارم ، واژگاني كه از اشتیاق اينكه بر ساحت مقدس تو تقديم مي شوند ،همه بهر تو به خضوع در امده اند ...!

مي دانم كه ريحانه ات را خوب مي شناسي و من بيش از بيش ، بيشتر از هميشه شاكرت هستم .

چه آزمون زيبايي بود...آزموني از رنگ عشق... يقين پيدا كردم كه تنها بهانه اي بود براي قربت به تو ...قربت به معشوق حقيقي ام ...

چه شگفت بود اين آزمون زميني ات..آزمون سهل تو ُ اما سخت براي بنده زميني ات ..

تو ميدانستي ريحانه ي تو ساخته نشده بود و هنوز جايي از پايه هايش تلو تلو ميخورد و تو ميخواستي بر من بياموزي ويران كردن ابتر را براي ساختن و بنا نهادن دوباره ...

و كنون آزمودي مرا ...

گرچه من هم دراغوش غم غرق شدم ..شايد غصه و اندوهي وصف ناشدني را به دوش كشيدم ..اما مهربان من ! بدان كه به تكرار لحظه ها به شكر گذاري تو بدهكارم و راضي تر از هميشه ام...

شايد از فرط رنج و مشقت به جايي رسيدم كه خيال كردم ، بيش از اين طاقت ندارم ...اما تو ميخواستي اشرف مخلوقاتت را نشانم دهي...ميخواستي كه ببينم ميتوانم بازهم ظرفيت و طاقتي بيش از اين داشته باشم...

آري ! در ازمون حكمت بار تو خم شدم و ديدم كه در وجودم نابه ساماني زياد است و تو مرا قراردادي در ميان اين ازمون ...همراه با يك نهايت تلخ !! اما من نمي خواهم اين گونه نامش را " پايان تلخ " بنامم، برايم شيرين بود..چرا كه تو بر آن احاطه داشتي و مصلحت تو در آن واقف بوده و چه چيزي زيباتر ازآنكه پايان با تو باشد...اين نهايت شكوه و فخر من است...

چه پاياني زيباتر از اين كه من با رنج دمساز شدم، با درد از درون جوشيدم و تراويدم ...و زيباتر از آن ، اينك او وارد زندگي تازه اي شد،  بر اومبارك اين وصال نيك ..مهربان من! خودت ميداني نجواي شبانه ام را براي سعادت و خوشبختي تام اين وصال مبارك...پس اجابت بفرما !

سپاس ...! كه كنون من هيچ احساسي نسبت به او ...اويي كه حريم من براي او نيست و پروردگاري كه او را برايم ، نامحرم خواند " ندارم ...سپاس خداي خوبم !

سپاس از آن خدايي كه او را وسيله كرد تا مرا بيازمايد...صبر و انديشه مرا بيازمايد و من مدعي نيستم كه با عّلم مهر تاييد آزمون را به انتها رساندم...

اما ميدانم حال مي توانم از ويرانه اي كه در درونم به پا شده كاخي بسازم از نو...كاخي كه خشت خشت آن همراه با ذكرش باشد..

حتما بايد دژي در برابر ناملايمات بسازم تا بتوانم آن ها را سكويي كنم براي پرش نه باري شوند براي خم كردنم...ميسازم به مدد و ياري خودش...براي وصال به خودش...

و اين سرِّ زندگاني نيست كه همچون ساليان گذشته با قامت راست مدعي ثانيه ها شوم ...خوشحالم خم شدم ...و با غمُ  هم قطار شدم ... غمي كه از ديار عشق بود...

و من برخاستم به اذن و اراده ي او...اويي كه ايمان دارم ، هيچ لمحه اي مرا به خود واگذار نكرد و اويي كه من از اويم...اويي كه اكنون بيشتر از هميشه دركش كردم ...

به راستي اگر او نبود فعل عشق ورزيدن صرف كدامين وجود بايد مي شد  ؟؟

الهي مدعي شدم ... و ناشيانه ادعاي عاشقي كردم ..ميدانم هنوز در بدو باريكه عشق زميني قرار گرفته بودم و آغاز درياي آزمون تو ...

قلبم را شكسته پندار كردم ..اما حال مي فهمم قلب جزئي نيست كه براي خلقت شكسته شود ..اين قلب فقط و فقط سزاوار است در غناي تو براي فقر خودش بشكند و اين شكستن چه سعادتي خواهد بود...

در اوهام ، احساس ضعف كردم ...اندوه گينم كه چرا زيباتر از اين نتوانستم از ازمون تو مهرتاييد بگيرم و خشنودت كنم... از بنده خطا آيد و ذلت و از تو عطا آيد و رحمت !

اما از سويي خوشحالم ! خدايا ! نميدانم چگونه شوق عظيمي كه به سان يك انقلاب شگفت در درونم به جوشش درامده را برايت وصف كنم ..خودت ميداني بامن چه كرده اي ..

و ميداني من بر هيچ فعل و كلامي قادر نيستم تا سپاس تو را به جاي آورم ، جز اينكه به درگاهت ،به مامن هميشگي ام سجده آورم و با تو زمزمه كنم...آه كه چه لذتبخش است ...

بار الها ! اين بار ميخواهم با ياري و اراده تو ..! اين ويرانه به گونه  ای بنا شود، كه هيچ ذره اي از آن هزينه عشق خلقت نشود، چرا كه تو سزاواره عشق حقيقي هستي ... تو حقيقتي...و عشق هرگز معنا نميشود مگر در ذات احد بي مثال تو ...

و آن هنگام كه موعود است مرا با زوجي كامل گرداني..ميدانم كه او سفير توست تا دستانم را به گرمي بفشارد و اسمان را برايم نشانه گيرد و باليدن را به من بياموزد..ميدانم !

ميدانم كه ميدانستي ريحانه تو به اين ازمون نياز داشت ...يك تجربه سفارشي از سمت خداي خوبم ....

حتي خداي خوبم اطمينان دارم كه به ان قراره  قرارگاه بي نيازم ...ذره اشتياقي براي حضور در آن موعودگاه ندارم ... پس اگر در ان ميدان حضور نيافتم عذرم را از هم اكنون بپذير ..

اشتياق تام من حضور در پيشگاه توست ...بر اشتياق و بندگي ام بيافزاي...

سپاس از اينكه اين آزمون را بر من اهدا نمودي...خوشحالم كه سعادت حضور در ازمون تو را داشتم....

 الهی ! شکرت که میگویم شکرت !

" الهی ! آن خواهم که هیچ نخواهم "